Vast wel

Maar als jullie vasten, was dan je gezicht en wrijf je hoofd in met olie, zodat niemand ziet dat je aan het vasten bent, alleen je Vader, die in het verborgene is. En jullie Vader, die in het verborgene ziet, zal je ervoor belonen. Mattheus 6:17-18

Afgelopen week was er in mijn gemeente een week van bidden en vasten. Samen met nog ruim 50 mensen een week waarin we er allemaal kozen om iets dat veel tijd vraagt even te stoppen of te minderen en in de plaats daar van tijd apart te zetten voor God.

Wat is vasten
Vasten is een bepaalde periode iets wat veel tijd vraagt even niet, of minder, te doen en die tijd die je daardoor overhoud extra aan God te besteden. Je doet het dus niet om af te vallen maar echt om meer tijd aan God en je geloof te besteden en om bewuster te worden van wat je normaal gesproken doet/gebruikt en of je dat nu echt allemaal wel nodig hebt.
De meeste mensen denken bij vasten gelijk aan minder eten. Maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Eigenlijk kun je van alles vasten wat teveel tijd in beslag neemt.
Voor mij neemt social media best veel tijd in beslag. Daarom besloot ik een weekje offline te gaan.
Geen Facebook en geen Instagram.
Geen YouTube, behalve christelijk gerelateerd en de tv mocht pas ’s avonds na 18:00 aan.

Ten eerste zodat ik de tijd die ik normaal gesproken besteed aan al die onnodige dingen nu aan God kon besteden en meer tijd had om te lezen, te bidden en te luisteren naar wat Hij te zeggen heeft.
En ten tweede als test voor mezelf: Hoe afhankelijk ben ik daar nu echt van? Kan ik er, zoals ik zelf denk, echt niet zonder of valt het reuze mee en kan ik m’n accounts wel definitief verwijderen aan het einde van de week?

Eyeopener
Instagram had ik al sinds half november van m’n telefoon verwijderd. Toen ik op een ochtend nog in bed de app opende en weer las over het ‘perfecte leventje’ van de ander en daardoor de dag al met een verdrietig gevoel begon was ik er helemaal klaar mee. Ik wil niet bezig zijn met het zogenaamde ideale leven van de ander en me daardoor onzeker voelen. Ik wil eerlijke verhalen en lachen om grappige anekdotes. Dus nadat ik het zoveelste bericht had gelezen over het ‘perfecte leventje’ heb ik Instagram van m’n telefoon gehaald. Weg er mee!
Oké, dat is ook niet helemaal waar.. ik heb nog wel Insta maar niet meer via de app. Als ik wil kijken moet ik echt via internet dus dat kost een hoop moeite. De keren dat ik er sinds november op ben geweest zijn nu op 1 hand te tellen. Maar met Facebook had ik wel wat meer moeite. Niet zo zeer alles willen lezen, weten en alles willen delen maar puur die automatische handeling. Even als je je verveelt, of eigenlijk gewoon als je er zin in hebt even kijken. De Facebook app heb ik allang niet meer op m’n telefoon, maar dat maakt ook geen bal uit. Via Google is alles te vinden.
Wat ik het ergste vond en wat echt wel een eyeopener was, is hoe vaak ik, onbewust, m’n telefoon pak, ontgrendel, Facebook intyp bij safari om vervolgens minutenlang (nutteloos) te gaan zitten scrollen om vervolgens te concluderen dat ik niks had gemist als ik het niet had gelezen. De eerste dag had ik bijna letterlijk jeukende handen omdat ik dan m’n telefoon wilde pakken. Dat vond ik best erg en confronterend. De dagen daarna werd dat steeds minder en toen we de week zaterdagavond 9 januari met elkaar afsloten duurde het nog een paar uur voordat ik m’n Facebook voor het eerst opende.
Een week lang gewoon even niet bezig zijn met het ‘perfecte online leventje van de ander’, de hoeveelheid likes bij de foto, een melding krijgen op Facebook dat Miep heeft gereageerd op de foto van Truus en meer van dat soort onnodige dingen. Was toch best lekker. En die meldingen heb ik vandaag gelijk uitgezet. Weg er mee!

Het resultaat van een week geen Facebook. 40 gemiste meldingen waarvan 99% onnodig of niet voor mij.

Een week zo min mogelijk Youtube en tv beviel eigenlijk best prima. Helemaal niks vond ik best lastig omdat ik natuurlijk alleen woon en het dan gewoon wel fijn is om wat geluid in huis te hebben. Maar doordat ik de tv van mezelf pas na 18:00 aan mocht zetten werd ik bewuster van wat er allemaal op tv is en wat ik echt graag wil zien en wat eigenlijk wel kan worden overgeslagen en dat was een hele hoop.

Gelukkig gebeurden er ook onverwachtse bijzondere dingen. Heel praktisch: doordat ik niet meer bezig was met social media had ik bijvoorbeeld opeens de was in 2 minuten opgevouwen in plaats van anderhalf uur wat ik er normaal over doe. Normaal zet ik de wasmand naast me neer op de bank, zet de tv aan en een uur later staat die wasmand nog steeds onaangeraakt naast me. Hetzelfde met het huishouden: normaal neem ik steeds een pauze om m’n telefoon te pakken. Nu ging dat klusje gewoon in 1 keer door.
Doordat ik minder bezig was met de schermen had ik ook meer tijd om te lezen en te bidden. En te bidden voor anderen. Hoe bijzonder is het dan als je overdag een naam in je hoofd krijgt om voor te bidden en dan ’s avonds hoort dat diegene in een situatie zit en wel gebed kan gebruiken. Iets wat ik ’s middags niet wist maar wel een sterk gevoel had dat ik voor die persoon moest bidden. Daarin zie ik echt Gods leiding.

Warme deken
Aan het begin van de week kreeg iedereen een Bijbelleesrooster met daarin voor iedere dag 3 teksten om mee aan de slag te gaan. Doordat ik die 4 eerder genoemde dingen liet staan had ik nu best veel tijd om te lezen en las dan soms ook meer dan de opgegeven hoofdstukken. Gewoon omdat het kon en ik niet bezig was met al die programma’s die ik nog wilde kijken. Ook heb ik een paar keer in de auto onderweg naar het werk bewust de radio uit gezet en in plaats daarvan gebeden of ben ik gewoon stil geweest om tot rust te komen in m’n hoofd en om te luisteren naar wat God misschien wel te zeggen heeft.
Iedere avond kwamen we als groep een uurtje bij elkaar. De meeste mensen online en met een paar mensen fysiek in de kerkzaal. Het was fijn om met elkaar te kunnen praten over de dag en delen hoe het gaat en voor elkaar te bidden. Dat gaf zoveel rust en was zo waardevol. Als een warme deken die je niet weg wilt doen.

Aanrader
Of je nu gelooft of niet. Ik kan het iedereen aanraden om er voor te kiezen om een aantal dagen iets te laten staan en om jezelf bewust te maken of je datgene nu wel echt nodig hebt, of kan het wel weg? Ik ben er zelf achter gekomen hoeveel tijd ik besteed aan Facebook en YouTube. Confronterend! Maar er staan ook miljoenen mooie, nuttige, christelijke filmpjes op YouTube en Facebook kan best handig zijn, vooral die verkooppagina’s. Dus helemaal verwijderen, dat gaat me nu nog een stap te ver. Maar ik ben er in ieder geval wel een stuk bewuster van geworden dat ik er best een periode zonder kan, en dat mijn wereld echt niet vergaat als ik een weekje offline ben.
Ik begon de week met het wel weten dat God er is. Alleen ervaar ik het niet altijd en daar dan heel onzeker van worden; ben ik de enige die dat heeft, waar is God dan als ik niks merk?
Ik ben de week geëindigd met het weten dat God er altijd is. Ook al ervaar ik dat niet altijd, ik weet het wel. En dat is genoeg.

Verjaardag in de Hemel

Ik heb je nooit gekend. Ik weet niet hoe je stem klonk, ik weet niet wat je lievelingskleur of eten was, ik weet niet hoe je karakter was. Ik weet alleen hoe je heette, hoe je er uit zag (in zwart wit foto) wie je familieleden waren en dat je al ruim voor mijn geboorte bent overleden.
Hoe zou het zijn geweest als ik je wel had gekend? Zou ik dan op je hebben geleken? Of had je liever gehad dat ik u zei? Zou je zo leuk/lief zijn geweest dat ik regelmatig langs zou (willen) komen? Ik weet het niet maar had het wel graag willen weten. Als ik kijk naar de karakters van je 4 zonen en de verhalen over vroeger dan kan het niet anders dan dat je echt lief zou zijn geweest en het jammer is dat we elkaar nooit hebben leren kennen.

Vandaag zou je 104 zijn geworden. Helaas werd je slechts 62 en overleed je 13 jaar voordat ik werd geboren aan darmkanker. Ze zeggen dat je niet kunt missen wat je niet hebt maar daar denk ik toch anders over. Ook al heb ik je nooit gekend en kan ik je op dat punt ook niet missen, toch mis ik iets en vind ik het jammer dat we elkaar nooit hebben mogen leren kennen en dat je niet van mijn/ons bestaan weet.

Ik vind het jammer dat je niet hebt mogen meemaken dat je zonen allemaal zijn getrouwd en kinderen hebben gekregen. Dat je niet hebt meegemaakt dat je meerdere keren oma en zelfs overgrootmoeder zou zijn geworden. Ik vind het jammer dat je niet hebt mogen meemaken dat beide bakkerijen nog steeds in de familie zijn en dat ook 3 van je kleinkinderen er in werken. En dat het bedrijf t.z.t. door 1 van je kleinkinderen word overgenomen. Weer een nieuwe generatie.
Of weet je dat wel allemaal en heb je vanuit de Hemel mogen meekijken van wat hier gebeurd? Ik weet het niet. Wel geloof ik dat je daar echt bent. Als ik de verhalen hoor en kijk naar de levens van je kinderen dan vertrouw ik daar echt op.

Daarom weet ik dat er ooit een dag komt dat we elkaar voor het eerst in het echt zullen zien. Wat een vooruitzicht.. wat een belofte.

Gefeliciteerd met je verjaardag in de Hemel oma. En doe de groeten aan opa.

Liefs,

Charlotte




Hellofresh

Vorige week kreeg ik 3 maaltijden van Hellofresh thuisbezorgd. Ik kende het alleen van reclame en horen zeggen maar had het zelf nog nooit uitgeprobeerd. Een paar weken terug zag ik op Instagram bij een andere blogster een bericht over hellofresh voorbij komen in haar story met daarin de kortingscode van €40,00. Dat gaf voor mij de doorslag om het ook te gaan proberen. Vandaag deel ik mijn eerlijke ervaring.

Eerste pakket
Anderhalve week geleden werd mijn eerste pakket bezorgd. Ik was op dat moment aan het werk maar de bezorger had netjes, zoals ik had aangegeven, mijn box op de container in de tuin gezet. In de doos zaten 3 recepten, netjes van elkaar gescheiden in een papieren tas zodat het duidelijk was welk ingrediënt bij welk recept hoorde. Een envelop erbij met de recepten en nog wat extra informatie.
Omdat ik de rest van de week avonddiensten had en geen tijd om nog uitgebreid te koken, plus eten genoeg in de vriezer dat nodig op moest, begon ik zondag met het eerste recept: vegetarische curry met kikkererwten. De gebruiksaanwijzing was overzichtelijk en duidelijk. In de papieren zak zat precies genoeg voor het recept. Iets wat ik heel fijn vind want ik heb er een hekel aan als er een theelepel van iets in moet wat ik verder nooit gebruik en dan kan weggooien.
Slechts een paar ingrediënten moest ik zelf toevoegen, zoals peper en zout of boter maar dat staat er dan bij vermeld.
Inmiddels heb ik 3 recepten uitgeprobeerd en behalve de curry heb ik de andere 2 bewaard voor een volgende keer. In die curry moet te veel wat ik niet zomaar gebruik en tja, sorry vegetariërs, ik miste m’n vlees.

Eerlijk gezegd gedacht
Wat ik eerlijk gezegd dacht dat het zou zijn, en daarom niet eerder heb gedaan, is dat je dan wekelijks een box eten krijgt maar geen idee wat er dan in zit. Met als resultaat dat je dan dus producten krijgt die je niet lust. Nu ben ik niet de moeilijkste eter maar er zijn ook producten die ik liever vermijd.
Plus het kost natuurlijk extra geld en waarom zou je extra geld willen betalen als je de supermarkt om de hoek hebt?
Door die korting wilde ik het wel een keer uitproberen en toen ik de website bekeek zag ik dat ik zelf mijn boxen kan samenstellen en kan kiezen wat ik wil eten. Dat maakte het gelijk wat interessanter. Dus 3 recepten uitgekozen die inmiddels dus al weer op zijn.

2 van m’n eerste 3 recepten die ik als eerste thuisbezorgd kreeg.

Nieuwe box
Een week later kreeg ik een sms dat de volgende dag er opnieuw een box zou worden bezorgd. ‘Huh? Ik heb niks besteld.’ Dus gelijk een reactie gestuurd en gelukkig werd daar direct op gereageerd door Hellofresh. Wat blijkt, als je je hebt aangemeld ga je akkoord met wekelijks een box. Tja, dat had ik kunnen weten als ik had gelezen.. iets wat ook voor mij nog soms best lastig is. Er word dus wekelijks een box voor je gemaakt, wel aangepast aan jouw gezinsgrootte wat ik heel fijn vind, en als je niks wijzigt krijg je gewoon de menu’s die zij voor jou hebben bedacht. Eet je liever iets anders of sla je een weekje over, dan kun je dat aanpassen. Laat je niks weten, dan krijg je gewoon wekelijk een box en is het gewoon eten wat er in zit. Maar dat heb je dus zelf in de hand.

Nieuwe boxen die deze week werden bezorgd. Iets wat ik niet had verwacht, dus dit keer een echt verrassingspakket.

Mijn totale ervaring
Na 3 keer te hebben geprobeerd en nu weer 3 nieuwe pakketten in de koelkast te hebben liggen zie ik zelf verschillende plus- en minpunten:

Pluspunten:
Je kunt vanaf je laptop of telefoon aanklikken wat je de komende week/weken wilt eten en het word netjes bij je thuisbezorgd. De recepten zijn makkelijk te maken, duidelijk uitgelegd, je krijgt precies genoeg wat je nodig hebt zodat je niks hoeft weg te gooien. Je eet eens iets anders en het bespaart je een bezoekje aan de supermarkt.
Minpunten:
Ik vind het persoonlijk best prijzig. Natuurlijk begrijp ik dat je hier meer voor betaald dan als je het zelf koopt in de supermarkt omdat dit word thuisbezorgd en per recept zit verpakt dus dat je meer betaald daar heb ik alle begrip voor. Maar mijn portemonnee heeft daar wat minder begrip voor. En zelf heb ik er geen moeite mee om m’n avondeten in de supermarkt te moeten kopen. En die stress om na een drukke werkdag nog te moeten verzinnen wat ik moet eten herken ik ook niet.
Wat ik zelf ook mis is dat ik niet kan uitgebreid kan kiezen wat voor pakket ik wil door opties aan te kruisen of weg te laten. Misschien kan dit maar ik heb het nog niet gevonden.

Samengevat: Ik ben best positief er over en zou het zeker aanraden als je geïnteresseerd bent. Helaas is het voor mij te prijzig (35,95 per week voor 3 maaltijden) om het echt te blijven gebruiken.

Wel vond ik het leuk om het een paar keer te hebben geprobeerd dankzij de kortingsactie op Instagram.

Ben je nu nieuwsgierig geworden en wil je het zelf ook eens proberen? Dan heb ik goed nieuws: Tot en met aanstaande zondagavond 8 november 23:59 heb ik een kortingscode die ik je kan geven die je €30,00 korting geeft op een box. Deze actie geld alleen voor nieuwe klanten. De code kun je t/m 31 december gebruiken wanneer je een flexibel lidmaatschap afsluit, dat je altijd kunt pauzeren of stopzetten wanneer je wilt.
Wil je geen korting maar wil je gewoon gratis proberen. Tja, waarom niet hè? Wel even de kleine lettertjes lezen. Dan kan dat ook. Hier heb ik nog 1(!) kaartje met code van. Dus wil je hier gebruik van maken wees er dan snel bij. De code is geldig t/m 2 augustus 2021.

Inmiddels is het etenstijd. Een goed moment om deze blog over eten af te sluiten.

Eetsmakelijk!

Liefs,

Charlotte

Een weekje op surfkamp

De ‘Australiëblogs’ heb ik geschreven voor en tijdens mijn backpackreis van oktober 2018 tot april 2019 op mijn reisblog: ‘opwegmetmijnbackpack.reismee.nl. Omdat ik het zonde vind om al die verhalen weg te gooien of om 2 verschillende websites te houden, worden alle reisblogs op deze site in het mapje ‘Australië’ gezet. Leuk om eens terug te lezen, of misschien haal je er inspiratie uit. Het zijn er nogal een hoop dus leesvoer genoeg denk ik ;). Dit artikel heb ik op 2 november 2018 geschreven.

‘Als jullie het leuk vinden kunnen jullie volgende week van de 29e tot en met 2 november mee op surfkamp. $500,- (€350,00) en dan is alles betaald..’ Nou daar hoefde ik maar 2 tellen over na te denken! Hoe gaaf is het om te kunnen zeggen dat je kunt surfen en dat je hebt leren surfen in Australië. En de prijs, tja ik blijf een Nederlander, daar kon ik het ook niet voor laten.

Kamperen en surfen in Gerroa

Dus maandagochtend 29 oktober vertrok ik met een groep van meer backpackers met een touringcar van Sydney naar Gerroa wat 2 uurtjes rijden naar het zuiden is. Daar kwamen we aan op een camping, waarvan een gedeelte speciaal voor het surfkamp is. Toen eenmaal iedereen aanwezig was en een slaapplekje had gevonden in de slaaphut kon de uitleg over de week beginnen. We werden in 2 groepen verdeeld omdat anders als we met z’n alleen tegelijk alles zouden doen de groep te groot was om met z’n allen tegelijk te kunnen eten. De ene dag stond groep 1 vroeg op en deed alles als eerste en de andere dag stond groep 2 als eerste op, zo wisselden we elkaar af.

Vervolgens mochten we de surfpakken aan doen, tjonge wat een gedoe is dat! Als je zo’n pak eenmaal aan hebt heb je het gevoel dat je er nooit meer uit komt. Gelukkig is dat toch goedgekomen.

Op het strand werden we weer ingedeeld in 3 groepen met in elke groep 2 instructeurs zodat het overzichtelijk bleef. Elke dag hadden we 2 lessen, een ochtend en middag les. En voor elke les ging je in je groepje even apart om de belangrijkste dingen door te nemen en een reminder hoe je van in het water liggen overeind komt op je board. Verder leerden we elke les iets nieuws, zoals: wat doe je als je in de stroming terecht komt, of hoe kun je tegen de golven in zwemmen of zelfs onder een golf door?

In het water
En dan het water in! Wat lijkt het makkelijk op die surffilmpjes maar mennnn wat is het moeilijk! Om te beginnen moet je naast je plan wachten op de juiste golf: niet te veel schuim, niet te klein, niet te groot, dan snel op je plank gaan liggen, voeten tegen de rand, peddelen, als de golf er is nog 3 extra, en dan op een bepaalde manier omhoog. Dat peddelen lukt wel, maar bij overeind komen viel ik (en meerderen met mij) er steeds van af. Zo frustrerend! Maar zo veel zwaarder dan dat je zou denken. Dinsdagmiddag was ik er helemaal klaar mee. Maar toen zei de instructeur dat ik een verkeerd, te klein board had. Tja dat verklaarde dus een hoop. Nieuw board en toen ging het een ‘stuk’ beter. En zo ging het dus de hele week door.

Ontbijt-surfen-lunch-surfen-diner-freetime.

Hoe vond ik het?
Ik ging naar surfkamp om te leren surfen. Kan ik het nu? Nee, maar wel de basistechniek. En het was wel leuk om te ervaren. De blijdschap en trots als je merkt dat je na heel veel keren vallen overeind staat en 5 tellen later nog steeds op je board staat is zo fijn.

Ondanks dat je constant tussen de mensen zit, wat ik soms best wel een uitdaging vind, aangezien ik liever alleen ben, was het een hele toffe ervaring om mee te maken en te kunnen zeggen dat ik heb gesurft in de grote oceaan. Die overigens hetzelfde smaakt als de Noordzee, maar dat terzijde.

En omdat beelden meer zeggen dan worden, hier het filmpje dat gemaakt is tijdens mijn surfcamp week. Op 2 minuut 30 zie je mij 1 seconde in actie

Hunted

‘De jacht is begonnen.’ Gisteravond begon weer een nieuw seizoen van 1 van mijn favoriete tv-programma’s. Nu heb ik zelf al 2 jaar geen tv-aansluiting meer dus vandaag keek ik de eerste aflevering terug. Benieuwd hoe de kandidaten en de Hunters het dit keer gaan doen.

In het NPO programma Hunted slaan 13 gewone burgers, 6 duo’s en 1 persoon alleen, op de ‘vlucht’ voor de zo genoemde Hunters. Deze Hunters, die allemaal werkervaring hebben bij politie of defensie en in het echt ook zware criminelen opsporen openen in dit programma de ‘jacht’ op de kandidaten en moeten proberen om binnen 3 weken alle voortvluchtigen te vinden. Dit gaat voor zover mogelijk precies zoals het normaal in het echt ook zou gaan. Natuurlijk is het tv en is niet alles precies zoals het in het echt gaat, zo wordt er ’s nachts niet gezocht en mag er dan niet gevlucht worden, en nu met corona hebben alle kandidaten een device om hun arm. Als de Hunters binnen een straal van 1,5 van een deelnemer is gaat de device af en is het game over. Tja, arresteren in coronatijd gaat toch anders dan in het echt. Hoewel ik denk dat er weinig boeven zijn die zich echt op 1,5 meter zonder geweld laten arresteren. Maar los van dat allemaal is het verder wel zo veel mogelijk als in het echt. Zo worden telefoonnummers nagetrokken, telefoons onder de TAB gezet, afluisterapparatuur in de telefoon zonder dat de persoon het zelf doorheeft, buurtonderzoeken gedaan, bekenden ondervraagd, camerabeelden nagekeken, alles wat mogelijk is word uitgezocht om ervoor te zorgen dat de voortvluchtigen kunnen worden gevonden.
De kandidaten, de voortvluchtigen, moeten er alles aan doen om uit de handen van de ‘jagers’ te blijven. Maar hebben wel een aantal regels: ze moeten in Nederland blijven, mogen niet de wet overtreden en mogen niet langer dan 48 uur op dezelfde plek verblijven.
De Hunters beschikken over alle mogelijke apparatuur om de deelnemers te kunnen vinden, camera’s die overal in het land hangen, telefoongegevens van zowel de voortvluchtige(n) als de achterban die worden doorzocht, verschillende opsporingsteams op de weg, politiehond en een helikopter. Het doel van de Hunters is om iedereen binnen 3 weken te kunnen arresteren en het doel van de kandidaten is om 3 weken lang ‘op de vlucht’ te blijven en na 3 weken veilig het land te kunnen verlaten vanaf een locatie die ze dan tijdens hun vlucht op een bepaalde manier te weten gaan komen. De jacht gaat tot de allerlaatste seconde door waardoor het tot het allerlaatst spannend blijft wie uit de handen blijft van de Hunters.

Ik ben zelf echt zo’n kijker die er dan helemaal op in gaat en vanaf de bank de neiging krijgt om naar de tv te gaan roepen. ‘Pas op!’ ‘Ze zitten achter je!’ ‘Je moet daar weg!’ Iets wat natuurlijk totaal geen zin heeft. Maar ja, dan zit je er zo in.

Waarom ik het zo’n leuk programma vind is omdat je een uniek kijkje krijgt in het leven van de politie/defensie en ziet hoe zij te werk gaan bij het opsporen van echte criminelen. En dat daar echt alles voor uit de kast word getrokken wat mogelijk is. Desnoods word een heel huis overhoop gehaald of worden helpers van voortvluchtigen zo lang ondervraagt totdat ze informatie geven.
Het is allemaal, tot op zekere hoogte, zo echt nagemaakt. Alleen in dit geval hoop je voor de voortvluchtigen dat ze niet gepakt raken terwijl je in het echte leven juist de kant kiest van de opsporingsdiensten.

Gisteravond begon dus aflevering 1. Mocht je het hebben gemist, of nieuwsgierig zijn geworden en wil je het alsnog terugkijken, dan kan dat hier.

3 weken uit handen blijven van een professioneel opsporingsdienst. Denk jij dat je het kunt?

Liefs,

Charlotte

Vond je dit een leuk artikel? Like, reageer en deel dan.
Heb je tips of zie je een foutje? Laat het mij weten.
Volg je me al op facebook en instagram?