Ik weet niet of ik het wel echt wil.

Eén van de meest gestelde vragen die ik krijg is: ‘heb je nog steeds geen verkering?’ Ik zit met mijn 28 jaar duidelijk op een leeftijd waarbij het hoog tijd wordt om me te binden en voor gezinsuitbreiding te zorgen. Alleen, vind ik dat, of vinden anderen om mij heen dat?

Natuurlijk denk ik er zelf ook vaak over na en heel eerlijk vergelijk ik mijn leven met dat van mensen uit mijn omgeving. Iets wat je echt niet moet doen. Klasgenoten van de basisschool die nu hun 1e, 2e of misschien wel 3e kind al hebben. Vrouwen uit de omgeving die zich gaan settelen en vergeet social media niet. Facebook en Instagram staan vol met happy family foto’s. Dat alles bij elkaar zou je toch al genoeg druk moeten geven om onmiddellijk op zoek te gaan naar die ideale levenspartner?

En soms geeft het die druk ook. Dus schrijf ik mij (weer) eens in op een datingsite. Vol goede moed uiteraard! ‘Duizenden singles zijn je voorgegaan. Lees hier de succesverhalen’. Als zij het kunnen, dan moet het mij toch ook lukken? Maar vaak zakt na een periode van een paar weken al de moed in mijn schoenen. Berichten die niet worden beantwoord, gesprekken die doodvallen, slecht voorgevoel, etc. En ik vraag me dan steeds meer af: Wil ik dit wel echt of doe ik het alleen omdat het zo hoort in de maatschappij? Ben ik echt op zoek of wil ik gewoon iemand die ’s avonds de afwas voor me doet of om van die veelgestelde vraag af te zijn? En daarbij passeren gedachten in de trant van: ‘knappe man als hij het z’n hele leven met mij volhoud’ de revue. Niet dat ik zo mega onzeker ben over mezelf, maar ik weet van mezelf en van mensen die dichtbij staan dat ik niet de makkelijkste ben dus dan denk ik al: zo’n man kan toch veel makkelijker en beter krijgen? En uiteraard wilt die ander ook alles van mij weten. En laat ik nu altijd weinig animo hebben om mijn hele levensverhaal op tafel te gooien. Dus na een paar weken, of hooguit een paar maanden als ik het al benauwd krijg van de gedachte dat, meld ik me dan alweer af.

Regelmatig vraag ik mij ook af: Wil ik het wel echt? En heel eerlijk, ik weet het niet. Aan de ene kant vind ik het wel goed zo. Ik geniet van mijn vrijheid en dat ik zelf beslissingen kan maken zonder te moeten overleggen. Ik ben al zo lang zelfstandig dat ik ook niet het gevoel heb dat ik iemand nodig heb.
En als ik om mij heen kijk met al die huwelijken die tegenwoordig stranden geloof ik echt niet dat het leven met een partner alleen maar fantastisch is. Iets wat ook door meerdere mensen om mij heen wordt bevestigd. Dus waarom dan die druk dat ik hoognodig op zoek moet gaan?
Maar op andere momenten vind ik het juist vreselijk om alleen te zijn en verlang ik er naar om samen met iemand leuke dingen te ondernemen en avonturen te beleven. Want zeg nu zelf, samen leuke dingen doen is toch leuker dan alleen? En daarnaast is het gewoon heel fijn als je thuiskomt en er al voor je is gekookt i.p.v. dat je om 19:30 nog aardappels staat te koken voor jezelf alleen.

Regelmatig vraag ik me wel eens af hoe mijn leven er over 5/10 jaar uit ziet. Misschien woon ik dan een gezin met hond in een vrijstaand huis (iets wat ik me totaal nog niet kan voorstellen.) Misschien woon ik dan nog alleen in een huurhuis. Misschien leef ik überhaupt niet meer. Ik heb geen idee. Toen ik in de puberteit zat dacht ik dat ik wel op m’n 21e getrouwd zou zijn. Want dan ben je toch wel echt volwassen?! Als ik daarop terugkijk ben ik blij dat ik toen niet ben getrouwd. Hoe naïef kun je zijn als tiener. Daarom heb ik het nu losgelaten. Als hij komt, dan komt hij. Zo niet, dan is het ook goed. Ik bid nu regelmatig of God mij wilt geven wat Hij vind dat goed voor mij is. En ik geloof dat als God wilt dat ik met iemand trouw dat ik dan ooit iemand tegen kom en als Hij wilt dat mijn leven zo blijft als dat het nu is dat ik daar vrede mee zal hebben.

Zo zie je maar. Niet iedereen is (wanhopig) op zoek. Dus, namens mij en alle niet wanhopige singles in je omgeving het verzoek: Vraag niet ie-der-e keer waarom hij of zij nog steeds geen leuke partner heeft gevonden. Wij vragen jou toch ook niet of je nog steeds getrouwd bent of waar het (volgende) kind nou blijft.
Je kunt beter vragen hoe het voor de ander is om alleen te zijn en of hij of zij behoefte heeft aan een relatie. Om het dan verder los te laten.

Het levert je vast en zeker mooiere gesprekken op dan de onnodige irritatie of de onzekerheid van de ander.

Vind/vond jij het ongemakkelijk als mensen je dit soort vragen stellen?

Liefs,

Charlotte

Gepubliceerd door charlotteakershoek

Hoi, leuk dat je een kijkje neemt op mijn site. Ik ben Charlotte, 29 jaar en woon op het mooie toeristische Goeree-Overflakkee. In het dagelijks leven werkzaam op een vakantiepark in de buurt. Je kunt hier huis- tuin- en keukenberichten lezen over onderwerpen die dicht bij mij staan waaronder het alleen wonen. Ik vind het fijn om mijn hersenspinsels van mij af te kunnen schrijven en te delen. Daarom zal er zo nu en dan een blog online komen. Geen vaste dagen of vast aantal per week maar gewoon als ik er zin in heb. Like, reageer, geef tips, onderwerpen of wat je maar wilt. Word ik in ieder geval heel blij van :). Pak een kop koffie of thee en kijk eens rond. Er is genoeg leesvoer te vinden. Veel leesplezier! X Liefs, Charlotte

2 gedachten over “Ik weet niet of ik het wel echt wil.

  1. Lieve Charlot,
    Mensen stellen die vragen zonder na te denken. Zonder dat ze na denken wat jij nou wil, of jij het wel prima vind zo en of die vraag pijn doet.
    Samen zijn in een relatie is echt niet altijd alleen rozengeur en maneschijn. Wij krijgen nu de vraag met een omweg of er al kinderen komen. We zijn net 1,5 jaar getrouwd, we zijn er helemaal niet mee bezig en ik wordt boos van die vraag, want stel we zijn er klaar voor en het lukt niet?
    Ik stoor me er niet aan dat oud klasgenoten of leeftijdsgenoten wel al baby’s en kinderen hebben. Ik vraag me meer af. Heb je dan nog tijd voor jezelf? Tijd voor leuke dingen? Want als je een relatie hebt , heb je al veel minder tijd voor jezelf. Je Moet alles afstemmen, zeker als getrouwd stel.
    Maar lieve Charlot, kies voor wat jou gelukkig maakt alleen of eventueel in een relatie. Stel je vragen aan God!! Hij heeft jouw leven al uitgestippeld. Het komt vanzelf allemaal wel. Alleen of samen.
    Liefs,

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

<span>%d</span> bloggers liken dit: